W maju i czerwcu w lasach, na łąkach i polanach można natknąć się na młode sarenki ukryte w wysokiej trawie lub zaroślach. Widok samotnego zwierzęcia często budzi niepokój, jednak leśnicy przypominają, że w większości przypadków nie wymaga ono pomocy człowieka. Wręcz przeciwnie – ingerencja może przynieść więcej szkody niż pożytku.
Późna wiosna i początek lata to okres, w którym sarny wydają na świat młode. Przez pierwsze dni, a czasem nawet kilkanaście dni życia, małe koźlęta nie są jeszcze w stanie podążać za matką. Z tego powodu pozostają ukryte w trawie, zbożu lub krzewach, podczas gdy dorosła sarna przebywa w pewnej odległości.
Choć dla przypadkowego obserwatora może to wyglądać na porzucenie młodego, w rzeczywistości jest to naturalne zachowanie tych zwierząt i ważny element ich strategii przetrwania.
Dlaczego matka zostawia młode samo?
Nowo narodzone sarenki przez pierwsze dni życia mają bardzo słabo wyczuwalny zapach. Dzięki temu są mniej narażone na wykrycie przez drapieżniki.
Dorosła sarna celowo nie przebywa stale przy swoim młodym. Jej obecność i zapach mogłyby zwrócić uwagę potencjalnego zagrożenia. Matka wraca do ukrytego koźlęcia kilka razy dziennie, aby je nakarmić, a następnie ponownie oddala się na bezpieczną odległość.
Nie dotykaj, nie przenoś, nie zabieraj
Leśnicy podkreślają, że znalezionego młodego zwierzęcia nie należy dotykać, głaskać ani przenosić w inne miejsce. Pod żadnym pozorem nie powinno się także zabierać go do domu.
Kontakt z człowiekiem może utrudnić matce odnalezienie młodego, a w skrajnych przypadkach doprowadzić do jego odrzucenia. Pozostawiony przez człowieka zapach może zaburzyć naturalne zachowania zwierząt i znacząco zmniejszyć szanse młodego na przeżycie.
Jeżeli natrafimy na sarenkę leżącą w trawie lub zaroślach, najlepszym rozwiązaniem jest spokojnie się oddalić i pozostawić ją w miejscu, w którym została znaleziona.
Leśnicy przypominają o trzech zasadach
Lasy Państwowe oraz leśnicy apelują, by podczas spotkania z młodymi dzikimi zwierzętami kierować się prostą zasadą: „Nie płosz, nie dotykaj, nie nękaj”.
Dotyczy to nie tylko młodych saren, ale również innych zwierząt, takich jak zające czy ptaki. Zachowanie odpowiedniego dystansu i nieingerowanie w naturę często okazuje się najlepszą formą pomocy.
